W roku 1994 zgrupowanie badaczy z University of Illinois, wobec kierownictwem Lewisa Snydera, ogłosiła wstępnie rewelacja glicyny do wnętrza przestrzeni międzygwiazdowej, ale późniejsze badania nie potwierdziły ich przypuszczeń[2].
Dziewięć lat później, do wnętrza 2003 roku, Yi-Jehng Kuan z National Taiwan Normal University społem ze Stevem Charlneyem z NASA ponowili to doniesienie. Badacze monitorowali fale radiowe przy kątem obecności linii spektralnych charakterystycznych na rzecz glicyny, których zarejestrowali wewnątrz sumie 27. Kuan plus Charlney wysunęli hipotezę, że glicyna międzygwiazdowa powstała z prostych cząsteczek organicznych uwięzionych wewnątrz lodzie na konsekwencja ekspozycji na odblask ultrafioletowe[3].
W roku 2004 Snyder co do jednego z współpracownikami opublikowali pracę, do wnętrza której próbowali stwierdzić obiektywne kryterium, które powinny spełniać rejestrowane linie spektralne, iżby jest dozwolone było przemawiać o potwierdzonym odkryciu glicyny w środku przestrzeni międzygwiazdowej. Uznali jednocześnie, że żaden z rezultatów uzyskanych wskroś grupę Kuana nie spełnia tego kryterium[4]. Obecność glicyny wewnątrz przestrzeni międzygwiazdowej pozostaje zatem wciąż nieudowodniona.